Jak udowodnić spełnienie lub niespełnienie specyfikacji znakowania albo przyczepności

Jak udowodnić spełnienie lub niespełnienie specyfikacji znakowania albo przyczepności

Najważniejsze wnioski

• Większość sporów wynika z błędów specyfikacji, a nie procesu. Jeżeli wymaganie nigdy nie było mierzalne, żadna ze stron nie może udowodnić zgodności.
• Metoda badania bez warunków nie jest specyfikacją — taśma, kąt, prędkość, temperatura i czas — wszystko zmienia wynik.
• Pobieranie próbek i kryteria akceptacji muszą być określone, w przeciwnym razie każda ze stron odczyta te same dane inaczej.
• O takich sprawach decydują próbki referencyjne. Bez nich spór sprowadza się do konkurujących wspomnień.

Gdy klient odrzuca części, ponieważ oznaczenie się starło lub powłoka odeszła, a dostawca twierdzi, że części spełniały specyfikację, późniejszy spór rzadko dotyczy procesu. Dotyczy dokumentu. W większości takich sporów analiza tego dokumentu pokazuje, że wymaganie nigdy nie mogło zostać przez nikogo udowodnione jako spełnione lub niespełnione.

Błąd powstaje na etapie redagowania

Wymagania takie jak „oznaczenie musi być trwałe”, „powłoka musi przylegać w sposób zadowalający” lub „nadruk nie może dać się usunąć przy normalnym użytkowaniu” stale pojawiają się w rzeczywistych specyfikacjach zakupowych. Każde z nich jest nietestowalne. Trwałe przez jaki okres i w jakich warunkach ekspozycji? Zadowalające według jakiego pomiaru? Normalne użytkowanie przez kogo?

Ponieważ żaden pomiar ich nie rozstrzyga, obie strony mogą zajmować całkowicie szczere i całkowicie niezgodne stanowiska. Klient przykłada paznokieć i widzi przenoszenie materiału; dostawca stosuje określoną próbę taśmą i odnotowuje wynik pozytywny. Żadna ze stron nie jest nierozsądna, a dalsze badania niczego nie rozstrzygną, ponieważ spór dotyczy tego, co znaczyły słowa.

Co zawiera wymaganie możliwe do udowodnienia

Specyfikacja staje się możliwa do udowodnienia, gdy kompetentna strona trzecia, mając dokument i próbkę, doszłaby do tego samego werdyktu co każda ze stron. Wymaga to czegoś więcej niż wskazania normy.

• Metoda i norma, dokładnie przywołane — łącznie z wydaniem, ponieważ metody się zmieniają.
• Każdy warunek, który metoda pozostawia otwarty. W przypadku próby taśmą oznacza to konkretny produkt taśmy, docisk przy nakładaniu i czas przytrzymania, kąt zdejmowania i prędkość zdejmowania. Każdy z tych czynników istotnie zmienia wynik, a normy często dopuszczają zakres.
• Przygotowanie i kondycjonowanie próbek: temperatura, wilgotność i czas między wytworzeniem a badaniem. Powłoka badana godzinę po utwardzeniu i badana tydzień później to różne pomiary.
• Miejsce na części. Znakowanie i przyczepność zmieniają się wraz z geometrią, płynięciem i zasięgiem obróbki, więc wymaganie, które nie określa, gdzie obowiązuje, jest spełnione przez badanie w miejscu, gdzie wyniki są najlepsze.
• Plan pobierania próbek i kryteria akceptacji: ile części, pobranych w jaki sposób, i jaka klasyfikacja oznacza wynik pozytywny.
• Parametry po starzeniu, a nie tylko początkowe, gdy interesująca nas awaria jest opóźniona, z podanym protokołem starzenia.

Znakowanie wymaga liczb, a nie przymiotników

Specyfikacje znakowania cierpią na ten sam problem w szczególnej postaci, ponieważ wygląd jest subiektywny i zależy od oświetlenia. Oznaczenie ocenione jako doskonałe pod lampą warsztatową może zostać ocenione jako niedopuszczalne w rozproszonym świetle dziennym, a obaj obserwatorzy uczciwie opisują to, co widzą.

Użyteczne alternatywy opierają się na pomiarach. Kontrast optyczny między oznaczeniem a podłożem, mierzony określonym przyrządem, przy określonej geometrii oświetlenia i aperturze, daje liczbę, którą obie strony mogą uzyskać. Kody maszynowo czytelne mają ugruntowane normy weryfikacji, które dają ocenę literową lub liczbową w określonych warunkach, dlatego wymagania dotyczące kodów są znacznie rzadziej kwestionowane niż te dotyczące oznaczeń czytelnych dla człowieka. Zatwierdzone próbki graniczne — fizyczna część najlepsza dopuszczalna i najgorsza dopuszczalna, podpisane i kontrolowane — są użytecznym uzupełnieniem, pod warunkiem że specyfikacja określa, jak są przechowywane, jak często wymieniane i że same nie płowieją.

Badanie istniejącego sporu

Gdy specyfikacja jest już niewystarczająca, a części zostały już odrzucone, analiza się zmienia. Pierwsze pytanie brzmi, jak kompetentny dostawca w tej branży rozsądnie rozumiałby to wymaganie i jaka metoda byłaby zwykle stosowana do jego weryfikacji. Informują o tym praktyka branżowa, własne zapisy kwalifikacyjne dostawcy, procedura kontroli wejściowej klienta oraz wszelkie działania związane z zatwierdzeniem przed produkcją.

Drugim krokiem jest badanie porównawcze w identycznych warunkach na próbkach referencyjnych obu stron. Kluczowe jest sformułowanie „identyczne warunki”: dwa laboratoria wykonujące nominalnie tę samą próbę taśmą, ale z różnymi taśmami i różnymi prędkościami zdejmowania, dadzą różne werdykty, a każde uzna, że drugie popełniło błąd. Uzgodnienie metody przed badaniem — najlepiej wspólnie lub przez wzajemnie akceptowaną stronę trzecią — sprawia, że wyniki są rozstrzygające, a nie tylko dodatkowe.

O tych sprawach decydują próbki referencyjne

Najcenniejszą praktyką dla każdego, kto dostarcza lub kupuje zdobione, znakowane lub klejone części z tworzyw sztucznych, jest zdyscyplinowany program przechowywania próbek referencyjnych. Próbki z każdej partii, zaplombowane, opisane numerem partii i datą, przechowywane w określonych warunkach, niezależnie przez obie strony.

Ich wartość polega na tym, że odpowiadają na pytanie, od którego spór faktycznie zależy: czy części w chwili dostawy były akceptowalne, czy coś wydarzyło się później? Bez próbek referencyjnych na to pytanie nie da się odpowiedzieć, a spór degeneruje się do konkurujących wspomnień o obsłudze, przechowywaniu i użytkowaniu. Z nimi jest to ćwiczenie laboratoryjne. Koszt programu jest znikomy w porównaniu z jedną odrzuconą dostawą, dlatego jego brak jest tak często najdroższym zaniedbaniem w całym układzie dostaw.

Zapobieganie następnemu sporowi

Trwałe rozwiązanie polega na traktowaniu specyfikacji jako samodzielnego produktu i przetestowaniu jej przed produkcją. Należy wziąć projekt wymagania, dać go niezależnie dwóm osobom, poprosić każdą o pomiar tego samego zestawu części i porównać ich werdykty. Rozbieżność oznacza, że specyfikacja jest niejednoznaczna i w końcu zostanie zakwestionowana.

To ćwiczenie zajmuje popołudnie i wykrywa luki, które w przeciwnym razie ujawniają się dwa lata później, przy wstrzymanej dostawie. Daje też użyteczny produkt uboczny: analizę systemu pomiarowego, która pokazuje, czy wybrana metoda w ogóle jest zdolna wiarygodnie odróżniać części akceptowalne od nieakceptowalnych — pytanie, które zaskakująco mało specyfikacji kiedykolwiek sobie postawiło.

Gdy części zmieniły się po dostawie

Odrębna klasa sporów powstaje, gdy obie strony zgadzają się, że części były akceptowalne w chwili dostawy, a różnią się co do tego, co wydarzyło się potem. Oznaczenia blakną, powłoki degradują, połączenia słabną — i pytanie brzmi, czy wyrób był niewystarczający, czy warunki wykraczały poza to, co określono.

Na te pytania można odpowiedzieć, ale tylko na podstawie informacji, które trzeba zebrać celowo. Próbki referencyjne z tej samej partii, przechowywane w kontrolowanych warunkach, ustalają, do czego wyrób był zdolny w chwili dostawy. Zapisy ekspozycji — temperatura, wilgotność, kontakt z chemikaliami, promieniowanie ultrafioletowe, reżim czyszczenia — ustalają, czego faktycznie doświadczyły dostarczone części. Badanie porównawcze próbek referencyjnych ze zwróconymi częściami pokazuje następnie, czy różnica jest zgodna z zapisaną ekspozycją, czy wymaga dodatkowego wyjaśnienia.

Wniosek dla pisania specyfikacji jest taki, że wymagania dotyczące trwałości muszą mieć przypisane środowisko. Wymaganie, aby oznaczenie pozostało czytelne przez pięć lat, nic nie znaczy bez określenia, pięć lat czego: przechowywanie w pomieszczeniu, ekspozycja na zewnątrz, powtarzane cykle w autoklawie i codzienny kontakt z chusteczkami nasączonymi alkoholem to zupełnie różne wymagania, a prawdopodobnie zamierzone było tylko jedno z nich.

Powiązane artykuły

• Pisanie egzekwowalnej specyfikacji
• Pomiar przyczepności i trwałości na ścieranie
• Odczytywanie powierzchni przełomu
• Kiedy zaangażować biegłego sądowego ds. tworzyw sztucznych
• Cpk i Gage R&R dla kontrastu znakowania i przyczepności

Potrzebna pomoc w tej sprawie?

The Sabreen Group zapewnia niezależne wsparcie inżynieryjne w rozstrzyganiu sporów z dostawcami dotyczących specyfikacji znakowania, powłok i przyczepności. Nasz zespół ds. usług inżynieryjnych współpracuje z producentami przy opracowywaniu procesów, kwalifikacji materiałów i rozwiązywaniu problemów produkcyjnych. Skontaktuj się z nami, aby omówić Państwa zastosowanie.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego specyfikacje przyczepności powodują tak wiele sporów?

Ponieważ często są zapisane jako wynik bez metody. Wymagania, aby powłoka „musi przylegać” lub „nie może dać się usunąć przy normalnym użytkowaniu”, nie można obiektywnie przetestować, więc obie strony mogą mieć szczere i niezgodne poglądy na to, czy zostało spełnione. Spór powstaje na etapie redagowania, a nie w chwili awarii.

Co musi zawierać testowalne wymaganie dotyczące przyczepności?

Metodę badania i obowiązującą normę, dokładne warunki, w tym rodzaj taśmy, kąt i prędkość zdejmowania tam, gdzie mają zastosowanie, przygotowanie i kondycjonowanie próbek, miejsce na części, w którym wykonuje się badanie, liczbę próbek, sposób klasyfikacji wyników oraz próg akceptacji. Każdy z tych elementów pozostawiony bez określenia staje się później przedmiotem sporu.

Jak określić jakość znakowania, aby można było ją udowodnić?

Przez mierzalne parametry optyczne, a nie wygląd: kontrast mierzony określonym przyrządem i geometrią lub, dla kodów maszynowo czytelnych, ocenę wg ugruntowanej normy weryfikacji z określoną aperturą i oświetleniem. Zatwierdzone fizyczne próbki graniczne uzupełniają kryteria liczbowe, ale ich nie zastępują.

Co zrobić, gdy specyfikacja jest już niewystarczająca, a części są przedmiotem sporu?

Ustalić, jak kompetentny dostawca rozsądnie rozumiałby wymaganie i jaka metoda zgodna ze standardem branżowym byłaby zwykle stosowana. Następnie przebadać próbki referencyjne obu stron tą metodą w identycznych warunkach. Nie zawsze rozstrzyga to kwestię odpowiedzialności, ale zamienia niefalsyfikowalną różnicę zdań w ustalenie techniczne.

Kto powinien przechowywać próbki referencyjne?

Obie strony, niezależnie, z tych samych partii produkcyjnych, w zaplombowanych opakowaniach i z udokumentowanymi warunkami przechowywania. Próbkom przechowywanym tylko przez jedną stronę zawsze można zarzucić, że są niereprezentatywne, a na ten zarzut trudno odpowiedzieć.

---