Ochrona marki dla przetwórców tworzyw sztucznych: nowe strategie zabezpieczenia przed podrabianiem

Ochrona marki dla przetwórców tworzyw sztucznych: nowe strategie zabezpieczenia przed podrabianiem

Podrabianie to światowa epidemia. Wiele wyrobów z tworzyw sztucznych wytwarza się w innym regionie niż ten, w którym są konsumowane. Produkty często przechodzą przez wielu dystrybutorów i trudno śledzić cały ich cykl życia. Dzisiejsi fałszerze korzystają z tych samych zaawansowanych technologii cyfrowych i produkcyjnych co producent oryginalnej marki. Niektórzy fałszerze prowadzą całe zakłady produkcyjne. Potrzebnych jest wiele podejść i rozwiązań — najlepiej działa podejście warstwowe — a przetwórcy tworzyw sztucznych, zarówno własni, jak i kontraktowi, mogą wdrożyć arsenał nowych technologii ochrony marki i zabezpieczenia przed podrabianiem.

Najważniejsze wnioski

• Wartość podrobionych towarów przekroczyła na świecie w 2015 roku 1,7 bln USD — ponad 2% światowej produkcji gospodarczej.
• Żadna pojedyncza technologia nie sprawdza się w przypadku wszystkich produktów. Kilka podejść połączonych warstwowo zapewnia maksymalną ochronę i skuteczne odstraszanie.
• Norma ISO 12931:2012 określa kryteria funkcjonalne rozwiązań uwierzytelniających, ale nie wskazuje, jak je osiągnąć.
• OVD nie można skserować ani zeskanować, nie można też ich wiernie odtworzyć ani powielić.
• Taggants niczego nie zmieniają w tworzywie — bez zmiany barwy, można ich używać w każdym kolorze, także w przezroczystym.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego jedna technologia zabezpieczenia przed podrabianiem nie obejmuje wszystkiego?

Wieloletnie doświadczenie i renomowane źródła globalne jednoznacznie pokazują, że żadna pojedyncza technologia nie sprawdza się najlepiej w przypadku wszystkich produktów i sytuacji. Produkty różnią się wartością, kanałem dystrybucji i profilem zagrożeń, dlatego dla uzyskania maksymalnej ochrony i odstraszania potrzebnych jest kilka połączonych warstwowo podejść.

Co dokładnie określa norma ISO 12931?

Kryteria funkcjonalne i metodykę oceny rozwiązań uwierzytelniających, stosowanych do ustalania autentyczności dóbr materialnych w całym cyklu życia produktu. Celowo nie określa, w jaki sposób rozwiązanie techniczne ma te kryteria osiągać.

Dlaczego optycznie zmienne urządzenia zabezpieczające trudno podrobić?

Wykazują różne efekty optyczne w zależności od ilości padającego światła i kąta obserwacji, niekiedy z oświetlającym źródłem światła jako dodatkową korzyścią w zakresie zabezpieczenia. Nie można ich skserować ani zeskanować, nie można też ich wiernie odtworzyć ani powielić.

Jak dodaje się taggants do formowanych części z tworzyw sztucznych?

Wprowadza się je do materiału podczas komponowania i można ich używać w każdym kolorze, także w przezroczystym tworzywie, bez zmiany wyglądu barwy. Dzięki temu należą do najskuteczniejszych środków ochrony — niewiele materiałów można wprowadzić bez zmiany właściwości i funkcji produktu.

Czy konsumenci mogą sami weryfikować taggants?

Coraz częściej tak. Jednym z najważniejszych niedawnych postępów jest uwierzytelnianie produktów za pomocą smartfonów, obok wielu niedrogich ręcznych czytników i skanerów.

Koszty podrobionych towarów dla konsumentów

Międzynarodowa Izba Handlowa szacuje, że w 2015 roku wartość podrobionych towarów na świecie przekroczyła 1,7 bln USD. To ponad dwa procent obecnej łącznej światowej produkcji gospodarczej. Gdy na szali są zyski, odpowiedzialność korporacyjna i reputacja marek, firmy podejmują walkę w obronie swoich marek. Wieloletnie doświadczenie i informacje z renomowanych źródeł globalnych jednoznacznie pokazują, że żadna pojedyncza technologia zabezpieczenia przed podrabianiem nie sprawdza się najlepiej w przypadku wszystkich produktów i sytuacji. Dla uzyskania maksymalnej ochrony i odstraszania potrzebnych jest wiele podejść i rozwiązań.

Technologie zabezpieczeń przed podrabianiem i uwierzytelniania

Technologie zabezpieczeń przed podrabianiem można klasyfikować i objaśniać na różne sposoby. Powszechne strategie obronne obejmują znaczniki jawne, ukryte i kryminalistyczne, śledzenie i identyfikowalność oraz zabezpieczenia ujawniające ingerencję. Norma ISO 12931:2012 określa kryteria funkcjonalne i metodykę oceny rozwiązań uwierzytelniających, stosowanych do ustalania autentyczności dóbr materialnych w całym cyklu życia produktu. Nie określa jednak, w jaki sposób rozwiązania techniczne osiągają te kryteria. Uwierzytelnianie odbywa się zazwyczaj za pomocą elementów jawnych lub ukrytych w produkcie. W zależności od znaczenia i wartości produktu połączenie elementów jawnych i ukrytych zapewnia rozwiązania ochrony warstwowej.

W artykule omówiono jawne i ukryte uwierzytelnianie zabezpieczeń. Główna różnica polega na tym, że technologie jawne mogą być weryfikowane przez użytkowników (zwykle wzrokowo), którzy znają daną technologię i dysponują oryginalnym wzorcem elementu, z którym porównują podejrzany element na podejrzanym produkcie. Rozwiązania jawne i ukryte projektuje się tak, aby stosować je w sposób uniemożliwiający ponowne użycie lub usunięcie bez zniszczenia ich lub uszkodzenia opakowania. Z tego względu urządzenie jawne można umieścić w elemencie ujawniającym ingerencję, co zwiększa poziom zabezpieczenia.

Techniki jawne są wyraźnie widoczne i nie wymagają urządzeń detekcyjnych; opierają się na zdolnościach zmysłowych człowieka. Uwaga: technologie jawne mogą być też używane jako ukryte i odwrotnie, w zależności od złożoności projektu. Większość niedawnych rozwiązań w zakresie technologii jawnych i ukrytych zawiera osadzone ukryte elementy, aby utrudnić ich nielegalne powielanie.

Technologie jawne obejmują etykiety zabezpieczające (kleje niszczące się i nieniszczące się), optycznie zmienne urządzenia zabezpieczające (OVD), holografię 2D i 3D, folie zabezpieczające, znaki wodne, grafikę zabezpieczającą, farby zmieniające kolor, druk wklęsły (intaglio), znakowanie laserowe, elementy fluorescencyjne, kody 2D (takie jak QR czy data matrix), mikroukłady stykowe i wiele innych.

Technologie ukryte zazwyczaj wymagają do weryfikacji specjalnego sprzętu, ponieważ szczegóły technologii nie są ujawniane. Niektóre technologie ukryte, takie jak farby podczerwone (IR) i ultrafioletowe (UV), mikrotekst i mikroskopijne znaczniki, są niewidoczne i trudne do wykrycia oraz powielenia bez specjalistycznego sprzętu detekcyjnego. Obrazy drukowane farbami UV są widoczne wyłącznie w świetle UV. Farby UV są dostępne w różnych zakresach częstotliwości, dlatego — w zależności od receptury farby — kontrolerzy muszą użyć źródła UV długofalowego lub krótkofalowego, aby drukowane obrazy lub tekst stały się widoczne. Farby UV mogą fluoryzować w różnych kolorach, co zwiększa złożoność tego ukrytego elementu.

Technologie ukryte obejmują taggants, nanocząstki i uwierzytelnianie za pomocą smartfona; mikro/nanodruk; ukryte obrazy; obrazy polaryzacyjne oraz farby zabezpieczające.

Technologie ukryte, takie jak taggants, można również nanosić na opakowania, przy czym najskuteczniejsze są całkowicie niewidoczne i wykrywalne wyłącznie specjalnym czytnikiem. Podobnie jak w przypadku innych technologii ukrytych, taggants może zidentyfikować wyłącznie właściciel marki lub osoby, które wyposażył w odpowiednią wiedzę i technologię umożliwiającą jednoznaczną weryfikację.

Dwie z nowszych technologii zabezpieczeń, szczególnie interesujące dla przetwórców tworzyw sztucznych, to OVD i taggants. Wtryskarnie powinny współpracować ze swoimi klientami przy strategiach ochrony marki, a te metody zabezpieczenia przed podrabianiem można wdrożyć, gdy wyroby są jeszcze w formie.

Technologia jawna: optycznie zmienne urządzenia zabezpieczające

Optycznie zmienne urządzenia zabezpieczające (OVD) to stosunkowo nowa technologia zabezpieczeń. Złożone obrazy wykazują różne efekty optyczne w zależności od ilości światła padającego na OVD i kąta, pod jakim jest obserwowane. Czasami stosuje się oświetlające źródło światła jako dodatkową korzyść w zakresie zabezpieczenia. OVD nie można skserować ani zeskanować, nie można też ich wiernie odtworzyć ani powielić.

OVD, podobnie jak hologramy, zazwyczaj obejmują przeskoki lub przejścia obrazu, przemiany kolorów i kontrasty monochromatyczne. OVD składają się zwykle z przezroczystej folii (nośnika obrazu) oraz odbijającej warstwy spodniej, którą jest najczęściej bardzo cienka warstwa aluminium lub miedzi nadająca charakterystyczny odcień. Dodatkowe elementy zabezpieczające można uzyskać w procesie częściowej demetalizacji, w którym część warstwy odbijającej usuwa się chemicznie, aby nadać obrazowi misterny kontur, jak w banknotach. Warstwa odbijająca może być tak cienka, że staje się przezroczysta, co daje przezroczystą folię z bardziej widmowym odbijającym obrazem widocznym pod pewnymi kątami obserwacji i oświetlenia.

Tworzenie obrazów mikro/nano o bardzo wysokiej rozdzielczości (10 mikronów i mniej, 62 000 znaków/cm2) jest jednym z ważnych przełomów w zabezpieczeniach optycznych, wykorzystującym lasery ze sterowaniem wiązką. Szczegółowość ta przewyższa rozdzielczość dostępną w jakimkolwiek innym urządzeniu kopiującym, drukującym lub skanującym w przemyśle. Elementy mogą być widoczne gołym okiem, natomiast drobne szczegóły można oglądać wyłącznie za pomocą ręcznego powiększenia. Ryzyko podrabiania znacznie zmniejszyły niedawne postępy w produkcji obrazów mikro/nano i wzorów zabezpieczających, które można teraz odwzorować z rozdzielczością ponad dwukrotnie większą niż wcześniej.

Szczegóły dotyczące stosowania OVD:

• OVD można umieszczać na powierzchni produktów (zazwyczaj przez tłoczenie lub laminowanie rolkowe) lub pod powierzchnią produktów (przez laminowanie lub wtrysk).
• OVD mogą być metalizowane (błyszczące) lub przezroczyste (HRI — o wysokim współczynniku załamania).
• Niektóre OVD stanowią połączenie części metalizowanej i przezroczystej (jak amerykańska karta paszportowa).
• Podczas znakowania laserowego OVD typu HRI wiązka lasera przechodzi przez przezroczysty OVD.
• Podczas znakowania laserowego metalizowanego OVD laser ablacyjnie usuwa metalizację, tworząc unikalny lub spersonalizowany OVD.
• OVD można wytwarzać tak, aby pękały przy próbie usunięcia ich z produktu. Jest to element ujawniający ingerencję, który utrudnia fałszerzom usuwanie lub ponowne użycie OVD.

Rysunek 1 na stronie 36 przedstawia optycznie zmienne farby z efektem zmiany koloru w świetle odbitym i przechodzącym. Drugi przykład zabezpieczenia OVD, pokazany na rysunku 2, to optycznie zmienne farby z efektem polaryzacji.

Technologia ukryta: taggants

Taggants, pierwotnie opracowane przez 3M, można wprowadzać do formowanych elementów z tworzyw sztucznych i wyrobów gotowych. Taggants nie zmieniają wyglądu barwy tworzywa i można ich używać w każdym kolorze, także w przezroczystym tworzywie. Taggant to jeden z najskuteczniejszych środków ochrony, ponieważ niewiele materiałów można zastosować w produktach bez zmiany właściwości i funkcji materiału. Dostępnych jest wiele typów taggants do wdrażania i egzekwowania skutecznych i wykonalnych strategii ochrony marki. Jednym z najważniejszych niedawnych postępów jest uwierzytelnianie produktów za pomocą smartfonów.

Podsumowanie

Taggants, „mikrotaggants” i „nanotaggants” są unikalnie kodowane dla każdego klienta lub produktu (rysunek 3). Cząstki są mikroskopijne, zwykle o rozmiarze od 20 do 1200 mikronów. Każda cząstka jest unikalnie zakodowana i w praktyce pełni rolę wirtualnego odcisku palca. W najprostszej postaci taggant to unikalna sekwencja kodu numerycznego w wielobarwnej strukturze warstwowej. W bardziej złożonej postaci zapewnia wiele warstw zabezpieczeń dzięki połączeniu kilku technologii nanotaggants w jednej mikroskopijnej cząstce. Weryfikację i detekcję przeprowadza się za pomocą różnych niedrogich ręcznych czytników i skanerów (w tym smartfonów). Taggants są dostępne w postaci suchych cząstek do komponowania lub jako gotowy masterbatch. Można ich używać w różnych żywicach i kolorach tworzyw bez zmiany warunków przetwarzania.

We współczesnej gospodarce globalnej, gdy produkty są atakowane przez podrabianie i manipulacje, technologie uwierzytelniania odgrywają kluczową rolę w ochronie reputacji marek i społeczeństwa. Przy coraz bardziej wyrafinowanych metodach podrabiania przestępcy nadal się doskonalą i zarabiają kosztem bezpieczeństwa publicznego i przychodów firm. Kluczowe jest, aby przetwórcy tworzyw sztucznych pomagali klientom we wdrażaniu technologii jawnych i ukrytych, tak aby przestępcy nie mogli ponownie wykorzystać, skopiować ani przywłaszczyć produktów.

Scott R. Sabreen jest założycielem i prezesem The Sabreen Group, Inc., firmy inżynieryjnej specjalizującej się we wtórnych procesach przetwórstwa tworzyw sztucznych — znakowaniu laserowym, obróbce wstępnej powierzchni, klejeniu, zdobieniu i wykańczaniu oraz bezpieczeństwie produktu. Sabreen opracowuje pionierskie technologie i rozwiązuje problemy produkcyjne od ponad 30 lat. Można się z nim skontaktować pod numerem 972.820.6777 lub odwiedzając stronę www.sabreen.com albo www.plasticslasermarking.com.

---