Innowacyjne technologie druku atramentowego dla wyrobów z tworzyw sztucznych

Innowacyjne technologie druku atramentowego dla wyrobów z tworzyw sztucznych

Zapotrzebowanie na cyfrowy druk atramentowy na trójwymiarowych wyrobach z tworzyw sztucznych rośnie wykładniczo. Wyzwaniami aplikacyjnymi na drodze do niezawodnej pracy są optymalne dopasowanie chemii farby do konstrukcji głowicy drukującej, zgodność farby z podłożem polimerowym oraz utwardzanie. W artykule omówiono istotne czynniki procesu, łączące zgodność powierzchni polimeru, przy rozszerzaniu druku atramentowego na nowe obszary zastosowań.

Druk atramentowy jest znacznie bardziej złożony i delikatny niż druk analogowy. Wymaga on, aby dysze wyrzucały krople o precyzyjnie określonej wielkości z dokładnością co do najmniejszego szczegółu. Wysokiej jakości systemy druku atramentowego muszą jednocześnie integrować głowice drukujące, płyny, sterowniki elektroniczne, obróbkę wstępną i utwardzanie. Wszystkie te elementy muszą współdziałać, aby dać zamierzony rezultat. Większość firm inwestujących w technologię druku atramentowego chce zdobić wiele podłoży. Ponieważ między tworzywami sztucznymi, nawet w obrębie tej samej rodziny polimerów, często występują znaczne różnice chemiczne i fizyczne, druk na wszystkich materiałach jest trudny. Powstaje więc techniczny paradoks druku, który ilustruje stabilny trójnogi stołek (rysunek 1).

Istnieją trzy główne wejściowe parametry procesu, z których każdy reprezentuje jedna noga: 1) podłoże polimerowe, 2) drukarka atramentowa oraz 3) zgodność farby i obróbki wstępnej. Wszystkie elementy muszą być stabilne, aby uzyskać doskonałą jakość druku. Zmiana którejkolwiek z nóg procesu powoduje zachwianie równowagi i wymaga modyfikacji pozostałych. Druk atramentowy na konturowych geometriach z tworzyw sztucznych dodatkowo komplikuje stosunkowo niewielki wybór drukarek i głowic OEM. Każdy producent OEM ogranicza certyfikowane farby, opracowane dla ograniczonego zakresu zastosowań. Dogłębne zrozumienie zawiłości druku atramentowego i nauki o powierzchni pozwala uzyskać bezprecedensowe możliwości i wyniki.

Najważniejsze wnioski

• Farby UV utwardzają się natychmiast i nie emitują rozpuszczalników, ale łączą się bezpośrednio tylko z ograniczonym zakresem tworzyw sztucznych.
• Spoiwo powstaje podczas utwardzania w reakcji łańcuchowej monomerów i oligomerów — inaczej niż w każdym innym rodzaju farby.
• Kolor oparty wyłącznie na pigmentach ma realne ograniczenia. Farby CMYK są częściowo kryjące i maskują warstwy poniżej, co wyklucza wiele popularnych kolorów specjalnych Pantone.
• Niska lepkość i niskie napięcie powierzchniowe utrudniają przyczepność na acetalach, poliolefinach i poliuretanach.
• Nieprawidłowo utwardzona farba jest niebezpieczna, a nie tylko gorsza estetycznie.

Farby do druku atramentowego utwardzane promieniowaniem UV

Farby do druku atramentowego utwardzane promieniowaniem ultrafioletowym (UV) są szeroko stosowane do druku na trójwymiarowych wyrobach z tworzyw sztucznych. Farby utwardzane UV schną natychmiast, łączą się bezpośrednio z ograniczoną liczbą tworzyw sztucznych, nie emitują rozpuszczalników i są dostępne dla niektórych platform OEM. Rozszerzenie zakresu na podłoża polimerowe „trudne do klejenia” wymaga wiedzy specjalistycznej w zakresie formułowania na zamówienie, aby spełnić rygorystyczne wymagania zdobienia i druku. Formulatorzy muszą znać unikalne chemie, które dają płyny zdolne do mikrowyrzucania, oraz mechanizmy utwardzania zapewniające szybkie twardnienie, a także właściwości fizyczne i chemiczne powstałej farby, dlatego zadanie jest bardziej złożone niż w przypadku jakiegokolwiek innego rodzaju farby.

Największą część każdej suchej farby stanowi spoiwo — utrzymuje ono barwnik na miejscu, chroni go przed ścieraniem i łączy z powierzchnią. Spoiwem jest zazwyczaj polimer. Druk farbami UV różni się od innych rodzajów tym, że polimer powstaje podczas utwardzania w reakcji łańcuchowej monomerów i oligomerów. Monomery to ciecze o niskiej lepkości, więc pełnią również funkcję ciekłego nośnika farby i eliminują potrzebę stosowania wody lub rozpuszczalnika — dlatego farby utwardzane UV zawierają 100 procent substancji stałych i są idealną alternatywą dla farb rozpuszczalnikowych. Oligomery (większe cząsteczki reaktywne) mają wiele grup funkcyjnych i są kluczowe dla prawidłowego zbudowania spoiwa.

Polimeryzację inicjuje krótka ekspozycja na światło UV, czyli promieniowanie elektromagnetyczne o krótszej długości fali i wyższej energii niż światło widzialne. Do większości procesów utwardzania UV stosuje się bliski UV (długość fali 390–200 nanometrów). Dzieli się go dalej na UV-A (390–320 nanometrów), czyli fale długie, UV-B (320–280 nanometrów), czyli fale średnie, oraz UV-C (280–200 nanometrów), czyli fale krótkie. Poza bliskim UV wyróżnia się także inne kategorie UV, w tym daleki UV (200–10 nanometrów) i głęboki UV (31–1 nanometrów). Najczęstsza długość fali szczytowej dla konwencjonalnych lamp rtęciowych do utwardzania UV to 365 nanometrów, nazywana także linią I rtęci (widmo światła).

Składnikami reagującymi na UV są fotoinicjatory — związki, które pochłaniają energię i rozpadają się, tworząc wysoce reaktywne indywidualne cząstki chemiczne, zależnie od typu rodnikowe lub kationowe. Każda z nich może połączyć się z jedną częścią monomeru lub oligomeru, co przenosi aktywność na inną część, która z kolei może reagować z kolejnym monomerem i tak dalej, aż powstanie polimer.

Rodnikowe farby UV do druku atramentowego dominują na rynku ze względu na stosunkowo niski koszt i szeroką dostępność monomerów, zwykle akrylanów. Dają one szereg polimerów o pożądanych właściwościach użytkowych, od trwałej odporności na ścieranie po elastyczność. Wadą polimeryzacji rodnikowej jest jej wrodzona wrażliwość na tlen z powietrza, przez co długości łańcuchów są często krótkie. Choć reakcje mogą być bardzo szybkie, sieciowanie skutecznie ustaje po wyłączeniu światła UV. W konsekwencji receptury mają wysoką zawartość fotoinicjatorów. Choć farby rodnikowe stanowią zdecydowaną większość zużycia farb do druku atramentowego utwardzanych UV, dla wymagających zastosowań pojawiają się kationowe farby utwardzane UV.

Polimeryzacja kationowa to zupełnie inna rodzina związków chemicznych, na ogół z lepszą przyczepnością i reakcją, która trwa po zakończeniu ekspozycji. Rozległa polimeryzacja jest niezbędna, gdy możliwy jest kontakt z żywnością, a nieprzereagowane monomery są niepożądane. Ponadto dalsze sieciowanie jest korzystne przy grubych powłokach. Farby utwardzane UV są z natury pochłaniaczami UV, więc dolne obszary grubych warstw farby otrzymują znacznie mniej promieniowania i nie utwardzają się od razu w takim stopniu jak górne, ale farby kationowe będą polimeryzować w kolejnych godzinach.

Choć farby kationowe nie cierpią z powodu inhibicji polimeryzacji przez tlen, wpływ może mieć wilgoć. Ponieważ woda może reagować z kationowymi związkami pośrednimi, wilgotność względna powyżej 80 procent może opóźniać utwardzanie. Farby kationowe mogą wykorzystywać do inicjowania polimeryzacji źródła UV o niższej energii niż farby rodnikowe. Wytwarzają mniej ciepła niż wysokoenergetyczne rtęciowe żarówki UV stosowane w wielu układach rodnikowych i mogą drukować na podłożach wrażliwych na temperaturę. Więksi dostawcy farb nie oferują farb kationowych, ponieważ zapotrzebowanie wolumenowe jest zbyt małe, a wysiłek potrzebny do spełnienia oczekiwań OEM nadmierny. Są one jednak dostępne u wyspecjalizowanych producentów zainteresowanych opracowywaniem nowych zastosowań.

Wiele trójwymiarowych wyrobów drukowanych konsumenci trzymają w ręku i poddają bardzo dokładnej ocenie wzrokowej. Tekst alfanumeryczny może mieć wielkość 6 punktów lub mniej. Aby uniknąć widocznych artefaktów i zapewnić czytelność, wymagany jest druk o bardzo wysokiej rozdzielczości. Wysokorozdzielczy druk atramentowy ma dwa podstawowe składniki — rozstaw punktów na podłożu oraz wielkość (objętość) kropli tworzących punkty. Technologie analogowe odnoszą się do rozstawu linii lub wielkości rastra, często około 300 linii na cal, ale mają bardzo szeroki zakres wielkości punktu — dosłownie od 0 do 100 procent pokrycia w krokach co jeden procent. Głowice do druku atramentowego UV nie dorównują jeszcze najmniejszym punktom analogowym i nie mają nieskończenie regulowanej skali szarości. Natywny rozstaw dysz rzadko przekracza 300 dpi. Wysoką rozdzielczość uzyskuje się przez gęste umieszczanie kropli (obecnie do 1800×1800 dpi), co wymaga wielu przejść i drobnych kroków w typowej drukarce z oscylującą głowicą. Rezultat jest imponujący, ale odbywa się kosztem prędkości druku.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego farby UV do druku atramentowego przylegają do jednych tworzyw sztucznych, a do innych nie?

Farby do druku atramentowego mają niską lepkość i niskie napięcie powierzchniowe, natomiast chemicznie obojętne tworzywa, takie jak acetale, poliolefiny i poliuretany, są hydrofobowe i nie są naturalnie zwilżalne. Bez obróbki wstępnej podnoszącej energię powierzchniową podłoża farba nie może uzyskać ścisłego kontaktu, którego wymaga przyczepność.

Czy druk atramentowy może odwzorować kolory specjalne Pantone?

Nie w sposób niezawodny. Farby UV wykorzystują wyłącznie barwniki pigmentowe, a zestaw CMYK daje dużą gamę kolorów, ponieważ warstwy mogą być grube, ale pigmenty są częściowo kryjące i maskują kolory poniżej. Intensywność nie przenosi się w pełni na kolory wtórne, co wyklucza wiele kolorów Pantone popularnych wśród dużych marek.

Dlaczego nie można po prostu dodać kolorów specjalnych do maszyny atramentowej?

Zmiana koloru specjalnego w drukarce atramentowej jest znacznie trudniejsza niż w druku fleksograficznym lub analogowym. Maszyny z sześcioma, ośmioma lub dziesięcioma głowicami mogłyby je obsłużyć, ale uciążliwość przezbrojenia sprawia, że podejście to nie jest popularne.

Co sprawia, że formułowanie farb UV jest trudniejsze niż innych rodzajów farb?

Formulator musi dostarczyć płyn, który niezawodnie się mikrowyrzuca, szybko utwardza i zapewnia wymagane właściwości fizyczne i chemiczne gotowej powłoki — a polimer spoiwa powstaje dopiero podczas utwardzania. To połączenie sprawia, że zadanie jest bardziej złożone niż w przypadku jakiegokolwiek innego rodzaju farby.

Jakie są zagrożenia związane z niedostatecznym utwardzeniem farby UV?

Nieprawidłowo utwardzone farby są niebezpieczne, a nie tylko lepkie lub kruche. Utwardzanie należy dopasować do chemii farby i specyfikacji lampy, a nie zakładać, że jest prawidłowe.

Pigmenty i palety kolorów

Farby UV wykorzystują wyłącznie barwniki pigmentowe, ale ich zakres jest szeroki i nie stanowi poważnego ograniczenia. Postępy w formułowaniu i produkcji farb pozwalają producentom oferować biel (W), szczególnie przydatną jako podkład na ciemnych podłożach lub tło na przezroczystych. Podstawowe kolory druku atramentowego — cyjan, magenta, żółty i czarny (CMYK) razem — dają dużą gamę kolorów, ponieważ warstwy farby mogą być grube. Ponieważ jednak opierają się na pigmentach, są co najmniej częściowo kryjące i maskują kolory poniżej. Intensywność nie przenosi się w pełni na kolory wtórne, co wyklucza wiele kolorów Pantone popularnych wśród dużych marek. Druk analogowy wykorzystuje specjalnie formułowane kolory specjalne. Mogłyby być dostępne na tym rynku, zwłaszcza w maszynach z 6, 8 i 10 głowicami, ale nie są popularne, ponieważ zmiana koloru specjalnego w drukarce atramentowej jest znacznie trudniejsza niż w druku fleksograficznym lub sitodruku. Koliduje to również z możliwością cyfrowego przełączania zleceń przy kolejnych obrazach. Alternatywą jest zastosowanie zestawów farb o rozszerzonej gamie, z intensywnymi farbami o odcieniu pośrednim między CM a Y. Czerwony, zielony i niebieski (RGB) lub pomarańczowy, zielony i fioletowy (OGV) stosuje się w druku etykiet i reklam, aby rozszerzyć gamę i objąć większość jaskrawych, określonych, intensywnych kolorów marek. Kolory te można także formułować na zamówienie dla trójwymiarowych wyrobów z tworzyw sztucznych.

Odwzorowanie jasnych kolorów, zwłaszcza odcieni skóry, jest stałą trudnością w druku atramentowym utwardzanym UV. Nawet najmniejsze krople CMK, obecnie o objętości zaledwie 4 pikolitrów, są zbyt duże, aby uzyskać fotorealizm. Jeśli jednak dołączy się dodatkowy zestaw jasnej magenty (lm) i jasnego cyjanu (lc), artefakty pojedynczych punktów zostają wyeliminowane. Opcja CMYKlclmW jest dostępna na tym rynku u producentów drukarek OEM.

Płowienie na słońcu może być poważnym problemem trwałości druku. Ponieważ farby UV wykorzystują pigmenty, a nie barwniki rozpuszczalne, są z natury mniej wrażliwe na światło słoneczne niż farby biurkowe. Bardzo dobrą odporność na płowienie uzyskuje się, gdy farby wytwarza się z pigmentów z przemysłu lakierów samochodowych. Choć są droższe, stosuje się je w farbach premium. Światło słoneczne może również degradować polimer, powodując kredowanie i kruchość.

Stabilność polimeru w świetle UV stała się konieczna już na wczesnym etapie rozwoju druku atramentowego UV, aby obsłużyć branżę reklamy zewnętrznej. Uzyskuje się ją przez dobór monomerów i oligomerów, wprowadzenie stabilizatorów, a w najbardziej wymagających sytuacjach przez lakiery nawierzchniowe. Pięcioletnia ekspozycja na światło na zewnątrz to powszechnie spełniane oczekiwanie.

Dodatki są niezbędne we wszystkich recepturach farb. Farby do druku na tworzywach sztucznych zawierają zwykle promotory przyczepności. Wyrzucanie i tworzenie kropli, oczywiście kluczowe dla druku atramentowego, wymagają starannej równowagi modyfikatorów lepkości i środków powierzchniowo czynnych. Jeśli nie jest ona prawidłowa, farba może tworzyć mgłę lub zwilżać głowicę, co jest niedopuszczalne. Te same związki kontrolują także zwilżanie i rozpływ farby na podłożu, czyli przyczepność i rozlewanie punktu. Zazwyczaj optymalizuje się je pod kątem konkretnej chemii powierzchni, ale istnieją ograniczenia. Na przykład farba, która zwilży podłoże o niskiej energii powierzchniowej, będzie wyciekać z głowicy drukującej. Z tego powodu wiele powierzchni należy poddać obróbce, aby przenieść je w zakres funkcjonalności farby.

Obróbka wstępna powierzchni — zgodność farby z podłożem z tworzywa sztucznego

Farby do druku atramentowego mają niską lepkość i niskie napięcie powierzchniowe, co stwarza wyzwania dla łączenia adhezyjnego na wielu podłożach polimerowych, takich jak acetale, poliolefiny i poliuretany. Te chemicznie obojętne tworzywa są hydrofobowe i nie są naturalnie zwilżalne. Rozważmy pojedynczą kroplę cieczy na płaskiej powierzchni stałej w spoczynku (w równowadze). Kąt utworzony przez powierzchnię stałą i styczną do górnej powierzchni w punkcie końcowym nazywa się kątem zwilżania; jest to kąt (x) między styczną w punkcie kontaktu a linią poziomą powierzchni stałej. Patrz rysunek 2.

Kształt pęcherzyka lub kropli wynika z sił międzycząsteczkowych, przez które wszystkie ciecze, kurcząc powierzchnię, dążą do nadania zamkniętej objętości kształtu o najmniejszej powierzchni. Siły międzycząsteczkowe kurczące powierzchnię nazywa się „napięciem powierzchniowym”. Napięcie powierzchniowe, będące miarą energii powierzchniowej, wyraża się w dynach/cm. Im wyższa energia powierzchniowa stałego podłoża względem napięcia powierzchniowego cieczy (wody, farb drukarskich, klejów/materiałów zalewowych, powłok itp.), tym lepsza jest jego „zwilżalność” i tym mniejszy kąt zwilżania (rysunek 2). Zasadniczo akceptowalną przyczepność uzyskuje się, gdy energia powierzchniowa podłoża jest o około 8 do 10 dyn/cm większa niż napięcie powierzchniowe cieczy.

W rzeczywistości ciecze i kąty zwilżania są dynamiczne, a nie statyczne. Patrz rysunek 3. Najważniejszy jest dynamiczny kąt zwilżania (DCA). Gdy kropla jest przyłączona do powierzchni stałej, a powierzchnię przechyla się, kropla wysuwa się do przodu i zsuwa w dół. Powstające kąty nazywa się odpowiednio kątem natarcia (θa) i kątem cofania (θr).

Przyjmuje się, że na kąty zwilżania wpływają zarówno zmiany chemii powierzchni, jak i zmiany jej topografii. Kąt natarcia jest najbardziej wrażliwy na niskoenergetyczne (niezmodyfikowane) składniki powierzchni podłoża, natomiast kąt cofania jest bardziej wrażliwy na wysokoenergetyczne, utlenione grupy wprowadzone przez obróbkę wstępną powierzchni. Kąt cofania jest więc w rzeczywistości pomiarem najbardziej charakterystycznym dla zmodyfikowanego składnika powierzchni po obróbce wstępnej, mierzonym za pomocą roztworów dyn. Dlatego ważne jest mierzenie zarówno kąta natarcia, jak i kąta cofania na wszystkich materiałach z modyfikowaną powierzchnią.

Prędkość maszyny drukującej może również wpływać na efektywne napięcie powierzchniowe farby. Farba, której statyczne napięcie powierzchniowe wynosi 25 dyn, może dynamicznie zachowywać się jak farba o napięciu powierzchniowym 40 dyn na szybkiej maszynie2. Działanie głowic i systemów druku atramentowego na dozowane przez nie płyny może znacząco wpływać na sposób, w jaki składniki płynu przegrupowują się podczas dozowania oraz oddziaływania z powierzchnią drukowaną i innymi warstwami farby lub powłoki. W miarę wzrostu częstotliwości, z jaką głowice mogą wyrzucać krople, i prędkości drukarek i maszyn z jednoprzebiegowymi matrycami o pełnej szerokości oddziaływania napięcia powierzchniowego farb, powłok i podłoży stwarzają dodatkowe wyzwania.

Producenci wykazują silną skłonność do koncentrowania się wyłącznie na pomiarach kąta zwilżania jako jedynym wskaźniku przewidywania problemów z połączeniem i przeprowadzania rutynowych badań powierzchni. Równie ważna jest funkcjonalność chemiczna powierzchni, dzięki której powierzchnie hydrofobowe zostają aktywowane do postaci hydrofilowych powierzchni nadających się do łączenia. Do chemicznej aktywacji powierzchni stosuje się gazowe procesy obróbki wstępnej polegającej na utlenianiu powierzchni w wyładowaniu jarzeniowym. Obróbka wstępna powierzchni rozwiąże większość problemów z przyczepnością farby, zwiększając energię powierzchniową podłoża i tworząc utleniającą funkcjonalność chemiczną.

Metody gazowego utleniania powierzchni obejmują obróbkę koronową, obróbkę płomieniową, niskociśnieniową plazmę zimną oraz naświetlanie promieniowaniem ultrafioletowym. Każda metoda jest specyficzna dla zastosowania i ma unikalne zalety oraz potencjalne ograniczenia. Podstawowa reakcja chemiczna i fizyczna zachodząca we wolnych elektronach, jonach, stanach metastabilnych, rodnikach i UV, generowanych w plazmie, może oddziaływać na powierzchnię z energiami wystarczającymi do zerwania wiązań molekularnych na powierzchniach większości podłoży polimerowych. Powstają wówczas bardzo reaktywne rodniki swobodne na powierzchni polimeru, które mogą się łączyć, sieciować lub w obecności tlenu szybko reagować, tworząc różne grupy funkcyjne na powierzchni podłoża. Polarne grupy funkcyjne, które mogą powstawać i poprawiać zdolność do łączenia, obejmują grupy karbonylowe (C=O), karboksylowe (HOOC), wodoronadtlenkowe (HOO-) i hydroksylowe (HO-). Nawet niewielkie ilości reaktywnych grup funkcyjnych wprowadzonych do polimerów mogą być bardzo korzystne dla poprawy funkcjonalności chemicznej powierzchni i zwilżalności.

Stopień lub jakość obróbki zależy od czystości powierzchni tworzywa. Powierzchnia musi być czysta, aby uzyskać optymalną obróbkę wstępną, a następnie przyczepność farby. Zanieczyszczenia powierzchni, takie jak silikonowy środek antyadhezyjny do form, brud, kurz, smar, oleje i odciski palców, utrudniają obróbkę. Ważnym czynnikiem jest także czystość materiału. Trwałość poddanych obróbce tworzyw zależy od rodzaju żywicy, receptury i warunków otoczenia w miejscu przechowywania. Trwałość poddanych obróbce produktów ogranicza obecność takich materiałów jak przeciwutleniacze, plastyfikatory, środki poślizgowe i antystatyczne, barwniki i pigmenty, stabilizatory itp. Narażenie poddanych obróbce powierzchni na podwyższone temperatury zwiększa ruchliwość łańcuchów cząsteczkowych — im większa ruchliwość łańcuchów, tym szybsze starzenie obróbki. Ruchliwość łańcuchów polimeru w poddanych obróbce materiałach powoduje oddalanie się od powierzchni miejsc wiązania utworzonych w wyniku obróbki. Składniki te mogą z czasem migrować na powierzchnię polimeru. Dlatego zaleca się klejenie, powlekanie, malowanie, druk lub zdobienie produktu możliwie jak najszybciej po obróbce wstępnej.

Podsumowanie

Cyfrowy druk atramentowy UV rewolucjonizuje druk i zdobienie trójwymiarowych wyrobów z tworzyw sztucznych. Druk atramentowy jest złożonym procesem o wielu zmiennych. Druk na polimerach trudnych do klejenia stanowi istotne wyzwanie, wykraczające poza standardowe farby i drukarki OEM. Farby o niskiej lepkości wyrzucane na tworzywa o niskiej energii powierzchniowej są chemicznie i fizycznie niezgodne i często wymagają obróbki wstępnej, aby rozwiązać problemy z przyczepnością. Choć technologia utwardzania UV ma znaczące zalety, nieprawidłowo utwardzone farby są niebezpieczne. Zrozumienie zawiłości druku atramentowego i nauki o powierzchni materiałów umożliwia dobór rozwiązań na zamówienie, spełniających wymagania nowych zastosowań.

Źródła

• „Solving the Problems of Plastics Adhesion”, Plastics Engineering, kwiecień 2011, Scott R. Sabreen, The Sabreen Group Inc.
• „Some Things to Remember About Dynamic Surface Tension”, PFFC, kwiecień 2003, dr Richard M. Podhajny, Ph.D.

Scott R. Sabreen jest założycielem i prezesem The Sabreen Group, Inc., firmy inżynieryjnej specjalizującej się we wtórnych procesach przetwórstwa tworzyw sztucznych — obróbce wstępnej powierzchni, klejeniu, zdobieniu i wykańczaniu, znakowaniu laserowym oraz bezpieczeństwie produktu. Opracowuje nowe technologie i rozwiązuje problemy produkcyjne od ponad 25 lat. Można się z nim skontaktować pod numerem 888.SABREEN lub odwiedzając stronę www.sabreen.com albo www.plasticslasermarking.com.

Dr Dene Taylor założył w 2000 roku firmę SPF-Inc, obsługującą branże poligraficzną i opakowaniową, ze szczególnym naciskiem na dostosowywanie druku cyfrowego do nowych rynków i zastosowań. Z wykształcenia nanochemik, około połowa jego 25 patentów amerykańskich dotyczy druku cyfrowego. Jest członkiem SGIA, TAPPI i Radtech. Można się z nim skontaktować pod adresem [email protected].

---