เครื่องมือวิเคราะห์ปัญหาการยึดเกาะสำหรับพลาสติก

ในความล้มเหลวแบบแอดฮีซีฟ (ที่ส่วนต่อประสาน) กาวจะแยกออกอย่างสะอาดและติดอยู่บนพื้นผิวเพียงด้านเดียว ซึ่งมักเป็นปัญหาด้านพลังงานพื้นผิว การปนเปื้อน หรือการเคลื่อนตัวของสารเติมแต่ง ในความล้มเหลวแบบโคฮีซีฟ ตัวกาวเองแตกและติดอยู่บนพื้นผิวทั้งสองด้าน ให้ตรวจสอบการบ่ม การทา และการออกแบบรอยต่อ ในความล้มเหลวของวัสดุรองรับ พลาสติกแตกหักแทนที่รอยยึดติด ซึ่งถือเป็นความแข็งแรงของการยึดติดที่เหมาะสมที่สุด ความล้มเหลวแบบผสมแสดงลักษณะของทั้งความล้มเหลวแบบแอดฮีซีฟและแบบโคฮีซีฟ

การปรับสภาพพื้นผิวที่ไม่เพียงพอหรือผลการปรับสภาพที่เสื่อมลง โดยทิ้งห่างสาเหตุอื่นมาก การปนเปื้อนจากสารปลดแบบและซิลิโคนเป็นอันดับสอง และการเคลื่อนตัวของสารเติมแต่งเป็นอันดับสาม ซึ่งสาเหตุหลังนี้พบบ่อยเป็นพิเศษในความล้มเหลวที่ปรากฏหลายสัปดาห์หลังการผลิต

พอลิโพรพิลีนมีพลังงานพื้นผิวต่ำ ประมาณ 29-31 dyn/cm และไม่มีหมู่มีขั้ว กาวส่วนใหญ่จึงเปียกผิวไม่ได้ การปรับสภาพด้วยเปลวไฟ โคโรนา หรือพลาสมาจะเพิ่มพลังงานพื้นผิวขึ้นสู่ช่วง 38-44 dyn/cm และเติมหมู่มีขั้วที่กาวสามารถยึดติดได้

เกือบทุกครั้งเกิดจากการปนเปื้อน การปรับสภาพพื้นผิวกระตุ้นทุกสิ่งที่อยู่บนพื้นผิว และน้ำยาทดสอบ dyne ก็อ่านค่าสารปนเปื้อนที่ถูกกระตุ้นได้อย่างไม่มีปัญหา การเพิ่มระดับการปรับสภาพไม่ช่วย ต้องติดตามสารปนเปื้อน เช่น สารปลดแบบที่มีซิลิโคน น้ำมัน ละอองสเปรย์ ลมอัด ไปจนถึงแหล่งที่มา

ช่วยได้เพียงเล็กน้อย แอลกอฮอล์เป็นตัวทำละลายที่อ่อน ขจัดสิ่งสกปรกที่ผิวได้แต่ไม่ขจัดสารปนเปื้อนไฮโดรคาร์บอน และไม่เพิ่มพลังงานพื้นผิวของพลาสติกพลังงานต่ำ ควรใช้ตัวทำละลายที่ละลายสารปนเปื้อนจริงได้โดยไม่กัดกร่อนชิ้นงาน และปรับสภาพพื้นผิวพลาสติกพลังงานต่ำ