Diagnostyka utraty przyczepności tworzyw sztucznych

Przy uszkodzeniu adhezyjnym (międzyfazowym) klej oddziela się czysto i pozostaje tylko na jednej powierzchni – zwykle jest to problem energii powierzchniowej, zanieczyszczeń lub migracji. Przy uszkodzeniu kohezyjnym pęka sam klej i pozostaje na obu powierzchniach – należy sprawdzić utwardzanie, aplikację i konstrukcję złącza. Przy uszkodzeniu podłoża pęka tworzywo, a nie połączenie, co oznacza optymalną wytrzymałość połączenia. Uszkodzenie mieszane wykazuje cechy zarówno uszkodzenia adhezyjnego, jak i kohezyjnego.

Zdecydowanie niewystarczająca lub zanikła obróbka powierzchni. Na drugim miejscu jest zanieczyszczenie środkami antyadhezyjnymi i silikonem, na trzecim migracja dodatków – ta ostatnia jest wyjątkowo częsta w uszkodzeniach ujawniających się kilka tygodni po produkcji.

Polipropylen ma niską energię powierzchniową – ok. 29-31 dyn/cm – i nie ma grup polarnych, więc większość klejów nie jest w stanie go zwilżyć. Obróbka płomieniowa, koronowa lub plazmowa podnosi energię powierzchniową do zakresu 38-44 dyn/cm i wprowadza grupy polarne, z którymi klej może się związać.

Niemal zawsze z powodu zanieczyszczenia. Obróbka wstępna aktywuje wszystko, co znajduje się na powierzchni, a roztwór testowy dyne bez problemu „odczyta” aktywowane zanieczyszczenie. Zwiększenie intensywności obróbki nie pomaga; należy wyśledzić źródło zanieczyszczenia – silikonowy środek antyadhezyjny, oleje, mgłę lakierniczą, sprężone powietrze.

Tylko nieznacznie. Alkohol jest słabym rozpuszczalnikiem: usuwa powierzchowny brud, ale nie zanieczyszczenia węglowodorowe, i nie podnosi energii powierzchniowej tworzywa o niskiej energii. Należy stosować rozpuszczalnik, który rozpuszcza rzeczywiste zanieczyszczenie, nie atakując detalu, a tworzywa o niskiej energii poddawać obróbce wstępnej.